Қалтыраған жапыраққа айналып,
Жараланған бір бұтақта жаным тұр.
Кірпігімнен, өмір жайлы ойланып,
Күздің жасы тамып тұр.

Асфальттағы құлазыған көлеңкем,
Жанталаса қармалайды сәулені.
…Мен де бейне – дымқылданған сіріңке,
Бітті сірә, дәуренім.

Әуедегі көрінбейтін тақтаға,
Күз жарықтық өз бояуын жағып тұр.
Мұңға батқан алаңдарда қап-қара,
Иесі жоқ қолшатырлар лағып жүр.

Тұмауратып қалар ма екен тағы аспан?..
Тәнім әбден кеуіп қалған у екен.
Қара қарға қарғып түсті ағаштан,
Ал, мен әлі ілінулі тұр екем…