Жаз да бітті,
Наз да бітті біздегі.
Осы кезді ұнатпаймыз біз тегі.
Алақан боп аймалайды асфальтты,
Қызыл-сары жапырақтар күздегі.

Су бетінде мұз елесі…
Сыз демі.
Ұғындырмақ болды бізге күз нені?
Қайыршы үні жаңғырады парктен,
Қайдағы бір айқайлардан түздегі.

Дір еткізіп, қай үмітті үз деді,
Өкініштің өрнектері іздегі?…
Аспандағы соқпақтармен белгісіз,
Бара жатыр тырналардың тізбегі.

Қай тараптың мекен етіп бұрышын,
Күз кеп қалды жасау үшін жұмысын?
Бұтағынан елестейді талдардың,
Аппақ қыстың қылышының бір ұшы.

Күз келіпті…
Е, онсыз да аз ба мұң?
Жаз-бозбала қыршын кетті, боздағым.
Қайдағыны қозғап алып, өлең де,
Түтін болып аралайды сөз бағын…

Мен де күздей,
Сап-сары ала кейіпке
Еніп алып,
Жалтақтаймын бейітке.
Өлең үшін құрбан болған бейіттен,
Күңіреніп күрсінеді шейіттер…