Сары мұң қалды көгалда…
Жазмышын өзі сызған бақ…
Тұманды жарып жоғалған
Қып-қызыл Күнім – қызғалдақ.
Қайырлы бұлттар қанатты,
Төбемнен ұшты бұрқырап.
Теректің жасын санап тұр,
Көбелек – сары жапырақ.
Жарқырап қайта шықса-ай Күн!
Топырақ көзі – қақ суы…
Мылқау бір жынға ұқсаймын,
Сіміріп алған бақсы уын.
Сырымды кім бар тыңдамақ,
Қоштастым Көкпен. Пенделік.
Жүректе жырым іңгәлап,
Тұманда жүрдім, сенделіп…

Таңірім берсін амандық!керемет өлең!