Шуақ шаша келер кейде,
«Өмір түнек емес!» – деп.
Көшелерде саған бейнем,
Маған бейнең елестеп.
Өң мен түстің арасында,
Сенделерміз екеуміз.
Елестердің қаласында,
Сағым болып өтерміз.
Сағыныштан еріп кетіп,
Жеріп кетіп аңсаудан.
Көз алдына келіп-кетіп,
Жоғалармыз қарсы алдан.
Сосын ұзақ қарап тұрып,
Қош айтармыз сағымға.
Тоқтатуды қалап тұрып,
Жұтылармыз жалынға…

БУЛ дуниенін озі жактан жаралып,йа жок болмайма?!
Айтар соз жок! Гашык жаннын барлыгы да бiр тiлде сойлейдi гой деймiн… Журек тукпiрiндегi аласапыранга тускен уні жок мунды каламнын ушынан тогiлтiп оленмен оресiз. Абыройыныз аскактай берсiн!
Иа бул менін ғашык журегімнін уніне катты уксайды екен!Рахмет Ақын аға!Алла жар болсын сізге!