(цикл)

І – өлең

…Бұрыш жақта су ағады шүмектен,
Сыра біткен. У ағады жүректен.
Мен тынышпын, мен мұңлымын,
Дір еткен,
Иек қана құлап кеткен білектен.
Естеліктер. Балалық шақ елесі,
Қалқып шықты, мылқауланған түнектен.

Болмайтындай енді мүлде ертеңі,
Үлкен сәби жазып отыр ертегі…
Тозып біткен тоқсан жылдык күнделік,
Парақтарын боратады, түрленіп,
Кезектегі мыңжылдыққа, ең кемі…

Қас-қағымның шырымынан емделіп,
Ары қарай кетпеу күнә сенделіп..
Өлмеген соң балконыңа жерленіп,
Шылымыңды сорғылайсың шерленіп.
Анау жақта жарқырайды салюттер,
Олар мәз ғой,
Менікі – құр пенделік…

ІІ – өлең

Тағы да түн.
Жалғыздық.
Темекінің тұқылы,
Ақыл-есі түтіндеп, күлсалғышқа жұтылды.
Ми ішінде майысып көркем ойлар үкілі,
Үлбіреген үмітке тәж тоқиды жұпыны…

Тағы да түн. Жалғыздық. Сары шөлмек сыра бар,
Шылымым бар тағы да,
Бәрі жақсы, сірә да!
Тек іштегі біреудің маза бермес сұрағы,
Дір-дір етіп тұрғанша шайырлардың шырағы…

Жоғалғандай жаһаннан жұбандырар бар қызық,
Тағы да сол күйге еніп, бойды мұңға алғыздық,
Жүрегімді орап ап, тоңдырады бар мұздық,
Темекінің түтіні…
Тағы да түн.
Жалғыздық.

ІІІ – өлең

Тағы да түн торлады мынау әлемді,
Әлемде мынау әлдиге әуес бала өлді.
Жүрегім болса, бүк түсіп жатыр кеудемде,
Жыламай көрші, шошымай көрші, ал, енді!

Домалақ бала сәскеде әлі ерке еді,
Батыстың шашын демімен қызыл өртеді.
Мәңгілік Түннің түбіне құлап өлетін,
Жап-жарық Күннің ғұмыры неткен келте еді.

Бір таңға дейін қалған соң шыбын жандары,
«Еһ, дәурен-ай!» – деуші еді ауыл шалдары.
Бір күнге тағы үмітін жалғап отырып,
Бір түннен ауыр, қорқатын еді, алдағы.

Шалдардың сонда, әжімдер тілген бетінен,
Ажалдың түрін көргендей шошып кетіп ем.
Өмірдің бірақ, білмеген екем күн сайын,
Дөңгелеп жүріп, сынатын бір сәт шетінен.

Тағы да түн торлады мынау әлемді,
Торына кімді түсіріп алар, ол енді?
Жүрегім болса, сандырақтап жатып ұйықтады,
Түсіне оның ажалдан қашқан бала енді…

ІV – өлең

Би кешіндегі арудайын сырғалы,
От түрінде газ билейді ырғалып…
Терезені ашып қалсам айқара,
Күмілжіген көктен тұрар Ай қарап.
Көше жаққа елеңдеумен отырам,
Жазылмаған жырларымды қайталап.

Жаурап өткен сұр көктемде кеш шығып,
Ауламызда дірдектейді бес шыбық.
Бес досыма ұқсатамын оларды,
Мені іздеп келе жатқан, есі шығып.

Телефон да… өзі суық, өзі үнсіз,
Қозғалыссыз, қоңыраусыз, көңілсіз.
Жылан-сағат оратылып білекке,
Айыр тілін қозғалтады сенімсіз.

Сөредегі кітаптар да қызықсыз,
Көңілдегі сұрақтар да қызықсыз.
Теледидар терезеден аумайды,
Терезеден Ай қарайды құлықсыз…

V – өлең
Арбалу

Түгесілмес түн сыры.
Таңға дейін бар уақыт.
Жылы тәнге оранып, маужыраумен жан жатыр.
Көк жарықты рух сергек! Ол білмейді ұйқыны,
Оның басты міндеті – дұрыс жолды таңдату.

Қатпарында миымның ұзақ жылдар сақталып,
Құлыптаулы-кілтеулі жадым жатыр хат болып.
Ішімдегі Тәңірдің көрінбейтін сәулесі,
Қос дүниенің арасын нұрландырар, қақ бөліп.

Түн мен күннің арасын сол ғажайып тылсым нұр,
Айырған соң, түнектен жарық мәңгі ыршып жүр.
Таңға дейін уақыт бар…Жұлдыз көшер кез келер,
Ал, әзірше аулада біреу үнсіз сыңсып жүр…

Түн дегенің – мәңгілік, біткен кезде таң келер,
Дүр сілкініп, өмірге атылады жан-жебе.
Қазір оны оятпа, қазір өлең жаза тұр,
Бәрі ертең болады, ал, әзірше қам жеме…

Көз ілініп барады…
Бұлдыр-бұлдыр бір елес, билеп келе жатқандай,
Арудайын тым сұлу, қайқы кірпік, ақ маңдай.
Ол ібіліс мен білсем, жоспарында – азғыру,
Балқып кетіп барамын, тұңғиыққа батқандай…

Жалғыз қалу қауіпті!
Түн дегенің – бір мектеп…
Саусақтарым қалтырап, денем отыр дірдектеп.
Рухым ұйықтап қалған ба?
Мен сайтанды құштым ба?
Ары қарай беймәлім, ары қарай көп нүкте…

VI-өлең
Байғыз-құстар

Ауыл жақта дәл осылай болатын,
Күнде осылай ыңылдайтын қара Түн.
Қыс түскенде жылымайтын қара үйдің,
Шатырына байғыз-құстар қонатын.

Қомдап қойып жұлдызданған қанатын,
Сыбырлап та, шәуілдеп те алатын.
Көрінбейтін көзінен де көлкілдеп,
Айдалаға суық сағым ағатын.

Нәресте боп іңгәлайтын бейуақта,
Шайтан болып ыңырситын аулақта.
Өлген шалдың орнын сипап,
Кемпірдің
Түріне ене, күбірлейтін аруаққа.

Құмар сөзін кірпігімен жасырып,
Қыз болып та қымсынатын, тосылып.
Бұлт болып та аунақшитын зәу-көкте,
Ай нұрынан қауырсыны шашылып.

Құлақ тосып даладағы лаң дуға,
Жүрек тосып моладағы зар-мұңға,
Батыратын жұлдыздардың қарасын,
Бір балақай терезенің алдында.

Жылдар өтті.
Мен өзгердім.
Түн бірақ,
Өзгермеді.
Ойлай берем тұнжырап.
Сол баяғы байғыз-құстар елесі
Көкірегімде жүр жылап…

VII – өлең
Ауруханадағы түн.

Тереземді осып өтсе жарқанат,
Қақырынып қояды бір қарғалар.
Ай қызарып тұмсығының ұшында,
Ит ұлиды, жел қарасын қармалап.

Қажып бітіп қараңғылық зілінен,
Қабырғалар күбірлесті түнімен.
Тек тыныштық ән салады ыңылдап,
Қабаттасып үнсіздіктің үнімен.

Өшіп қалған үмітінің шырағы,
Тар көшеде панасыз мас жылады.
Албастының демін сезіп алыстан,
Дірілдейді жапырақтар құлағы.

Қалтарыста – қарақшылар күбірі.
Бұрылыста – жезөкшелер сыбыры…
Үрей иісін сезінеді жәндіктер,
Үйеңкінің қабығына тығылып.

Таң алдында Ай көрінсе тұтылған.
Түйсігімнен дауыс шығар құтырған.
…Тірілерге жаназа оқып отырған,
Мына түннен дұға оқып құтылғам…